Marger kiest ’s ochtends voor een fruitontbijt en ik neem muesli. Ook aan vrijwel elk merk muesli die je in de winkel koopt is suiker toegevoegd, dus dat is voor mij geen optie. Ik maak het liever zelf! Dan weet ik precies wat erin zit en kan ik de muesli bovendien zo maken dat ik ‘m het lekkerste vind. Je hoeft er geen suiker doorheen te mengen om het zoet te maken, daar zorgen de rozijnen en abrikozen voor. Bovendien gebruik ik nóg een zoetmaker: rijstemelk.

Hieronder vind je het recept voor suikervrije muesli. Deze samenstelling van ingrediënten is hoe ik de muesli het lekkerste vind smaken. Als je bepaalde noten minder lekker vindt en ze liever wil vervangen door andere noten, of er nog meer aan toe wil voegen: doe dat vooral! Ik heb er ook wel eens kaneel bij gedaan en cacaonibs, maar ik vind deze ’simpele’ versie toch het beste smaken. De rijstemelk kan je natuurlijk ook vervangen door gewone melk of yoghurt.

Suikervrije muesli
Een flinke pot vol (ongeveer 7 porties)

200 gram havermout
80 gram walnoten
60 gram cashewnoten
40 gram blanke amandelen
30 gram sesamzaad
30 gram lijnzaad
25 gram zonnebloempitten

100 gram gewone rozijnen
100 gram blanke rozijnen
150 gram gedroogde abrikozen

Rijstemelk (te koop bij de supermarkt en natuurvoedingswinkel)
Een grote en een kleinere pot die je goed kan afsluiten

• Ik hak de verschillende noten apart, omdat de ene soort wat makkelijker hakt dan de andere soort. Als je ze allemaal gelijk hakt, worden bijvoorbeeld de walnoten veel fijner dan de amandelen. Zo hou je van de walnoten alleen een soort walnotenpoeder over.
• Doe de walnoten in een kom en maal met de staafmixer of doe dit in de keukenmachine, of hak ze eventueel met de hand. De walnoten moeten grof gehakt zijn.
• Giet de gehakte walnoten in de grote pot. Hak vervolgens op dezelfde manier de cashewnoten grof. Giet ze in de pot. Hetzelfde met de amandelen.
• Voeg sesamzaad, lijnzaad en zonnebloempitten toe in de pot. Meng alles door elkaar.
• Doe de havermout erbij en meng goed.
• Was de twee soorten rozijnen en de abrikozen. Leg ze op een schone theedoek en dep ze goed droog.
• Snij de gedroogde abrikozen in stukjes en doe ze in de kleine pot.
• Voeg de rozijnen toe aan de abrikozen en roer even door met een lepel.
• Als je ’s ochtends van je muesli wilt genieten doe je wat muesli in een kom. Voeg wat van het rozijnenmengsel toe, naar smaak. Even mengen. Giet er vervolgens rijstemelk overheen en eten maar!

Zo, en nu nooit meer huilen hè?

Als je je verdrietig voelt, ga je even lekker snoepen en dan is alles weer goed. Van een reep chocola of een stuk taart gaat verdriet namelijk over. Toch? We kennen allemaal de beelden van film en tv waarin een net gedumpte vrouw zich tegoed doet aan een enorme bak chocolade-toffee-koekjesdeegijs. Ook lijkt het voor veel mensen logisch om bij een huilend kind een lolly in de mond te duwen. Verdriet en suikerrijk eten zijn vaak met elkaar verbonden. Hoogste tijd om die onzin af te leren!

Waarom proberen we verdriet weg te snoepen?

Ik ben niet anders gewend. Ook ik ben grootgebracht met het idee dat snoep troost biedt en mijn ouders waarschijnlijk zelf eveneens. Als je door anderen getroost wordt met snoep, ga je het logischerwijs ook op jezelf toepassen en kan het een gewoonte worden. Emotie-eten hoorde bij mijn leven. Inmiddels weet ik dat snoep niet nodig is bij verdriet en hooguit valse troost biedt.

Suiker geeft tijdelijk verlichting. Alcohol ook, maar toch zetten we een huilend kind doorgaans geen fles wijn voor. Bij veel mensen heerst nog altijd het beeld dat suiker geen schade kan aanrichten, dus denken ze dat het een veilig troostmiddel is. Als de suikerpiek voorbij is, is het verdriet echter niet zomaar weg. Vaak moet je er alsnog mee omgaan. Mijn antwoord was jarenlang: opnieuw naar snoep grijpen en dat herhalen tot het verdriet vergeten was (kleine dingetjes) of weggedrukt (ingrijpende dingen).

Kinderen en troost

Mensen huilen, vooral kinderen nemen daarin ongegeneerd hun vrijheid. Kinderen huilen echter niet alleen uit verdriet, ook vaak uit schrik bijvoorbeeld. Een klein kind dat plotseling valt, kan in huilen uitbarsten, ook al heeft het nauwelijks pijn, puur vanwege de schrik. Zonder suikerbehandeling is het kind het waarschijnlijk twee minuten later weer helemaal vergeten.

Ik geloof niet dat een kind dat echt verdriet heeft, behoefte heeft aan suiker. Wel aan een manier om echt om te gaan met dat verdriet. Bijvoorbeeld door er met iemand over te praten, of soms gewoon even geknuffeld te worden.

Op zoek naar echte troost

Suikervrij eten wordt een stuk makkelijker als je beseft dat je jezelf of een ander niet helpt met verdriet wegeten d.m.v. suiker. Zoek liever uit waar jij (of de ander) echt behoefte aan hebt als je verdriet hebt. In het geval van een kind: probeer te ontdekken waarom het eigenlijk huilt. Als het echt verdriet is, is het ook voor het kind beter om de confrontatie met dat verdriet aan te gaan i.p.v. het te maskeren met een ouderwetse sugar rush. Verdriet met iemand delen is een stuk gezonder dan een reep chocola delen.

Als je moeite hebt om bij behoefte aan troost de zoetigheid te laten staan, begin dan bij klein verdriet te kijken of je het anders kunt aanpakken. Dus niet opeens geforceerd bij een begrafenis van de cake afblijven, maar bijvoorbeeld als je verdrietig bent omdat je je partner mist die een dagje weg is. Bedenk dat suiker je verdriet niet zou wegnemen. Vraag je af wat er wél dat effect zou hebben en als dat niet haalbaar is, wat je verdriet blijvend zou verzachten. Heel vaak helpt het om het er met iemand over te hebben, maar er zijn verschillende manieren om verdriet te verwerken en dat kan per persoon verschillen. Zoek dus bij klein verdriet uit hoe dat voor jou werkt en probeer dat later toe te passen op dingen die meer impact op je hebben.

Je kunt meteen beginnen: op een moment dat je niet verdrietig bent, kun je je eens rustig afvragen hoe je het liefst met verdriet zou omgaan. Misschien ga jij je bijvoorbeeld beter voelen door te sporten, iets moois te maken of je gevoelens op te schrijven. Door je voor te bereiden heb je dan een aanpak klaar voor als er een moment van verdriet komt, zodat je grijpen naar suiker niet als de enige uitweg ziet.

Wie iets te vieren heeft, doet dat met voedsel en vaak bij voorkeur zoetigheid. Waarom zitten veel mensen zo vastgeroest in dat patroon? Kan het ook anders? Natuurlijk kán dat, maar de vraag is eerder of we dat willen en durven. Ook als je beseft dat je meedoet aan een vastgeroest gebruik, kan het best zijn dat je dat met alle plezier blijft doen. Misschien zouden sommige mensen liever zonder suiker vieren, maar zijn ze bang voor de reacties of afkeuring van de medevierders.

Feest en zoetigheid

Taarten, vlaaien en gebakjes zijn de grote feestfavorieten. Ik heb weinig verjaardagen meegemaakt waar ze niet geserveerd werden. Natuurlijk staat het iedereen vrij om een feest te vieren op zijn of haar eigen manier. Wel wil ik duidelijk maken dat suikerproducten voorzetten niet de enige optie is. In onze Recepten-rubriek staan behalve een paar suikervrije taarten ook lekkere koekjes en andere lekkernijen die je zou kunnen gebruiken.

Gebruik gerust je fantasie als je iets wilt vieren met suikervrij voedsel, er is veel meer te bedenken dan wat er op onze site te vinden is. Zoet hoeft natuurlijk niet: een zorgvuldig bereide quiche of salade vullen ook magen en kunnen heerlijk smaken, om maar wat te noemen.

Feest en eten

We lijken feesten en eten onlosmakelijk met elkaar te verbinden. Dat velen van ons een feestelijke gebeurtenis koppelen aan (zoet) eten is een kwestie van traditie, gewenning, sociale dwang of indoctrinatie zo je wilt, maar nodig is het natuurlijk niet. Je bepaalt zelf hoe je een gelegenheid feestelijk maakt.

Als jij dat liever zonder voedsel doet, waarom niet? Als je mensen uitnodigt, komen die dan voor jou of omdat ze eten van je krijgen? In het eerste geval zou er geen probleem moeten zijn als je ze geen eten voorzet, in het laatste geval zou ik me toch gaan afvragen of ik ze wel wil uitnodigen

Vier op jouw manier

Voel je niet verplicht om bijvoorbeeld je collega’s van taart te voorzien op jouw verjaardag, of om van hun taart te eten op hun verjaardag. Eet mee omdat je er echt van geniet, trakteer omdat je het heel erg leuk vindt om te doen en deel uit wat jouzelf aanspreekt. Als je er eigenlijk niet achter staat om iets te vieren met suiker, bedenk dan dat het nooit hoeft en er genoeg andere keuzes mogelijk zijn.

Anna en ik vieren regelmatig iets met eten: deze kerst kookte Anna een heerlijk luxe viergangendiner zonder suiker. Met de komende jaarwisseling zullen we weer de lekkerste oliebollen halen die we kennen. Oliebollen en appelbeignets van een goede bakker zijn zo lekker, dat poedersuiker als garnering volledig overbodig is.

Het eerste jaar van vele

We hebben gemerkt dat sommige mensen denken dat wij hebben gekozen voor een gelimiteerde tijd zonder suiker, bijvoorbeeld een jaar geen suiker eten. Daarom willen we er nog maar eens op wijzen dat dat zeker niet zo is. Wij zijn gestopt met suiker eten onder het motto: kijken of het mogelijk is en als het goed bevalt, houden we het zo. Als het aan ons ligt de rest van ons leven dus!

Positieve ervaring

Goed bevallen doet het zeker. In het afgelopen jaar hebben we geen aanleiding ontdekt om weer geraffineerde suiker te gaan eten. Zoals wij al vermoedden heeft ons lichaam geraffineerde suiker niet nodig en voelen wij ons er beter bij om het te vermijden. Voor ons wegen de positieve gevolgen gemakkelijk op tegen eventuele nadelen van geen suiker eten.

De nadelen van deze leefwijze zitten vooral tussen de oren. Zo moeten we wat meer energie steken in het lezen van etiketten, zoeken en bedenken van recepten (hangt van jezelf af of je dit een nadeel vindt), is het was lastiger om zonder suiker uit eten te gaan en kun je op bezoek bij anderen niet alles mee-eten.

Deze website

Dit jaar hebben we met heel veel plezier onze indrukken, ervaringen, kennis en recepten beschreven op SuikerWijzer.nl met in totaal al 80 artikelen. We begonnen daar een jaar geleden mee omdat we dachten dat er vast wel meer mensen geïnteresseerd waren in minder of geen geraffineerde suiker eten. Inmiddels begint ons duidelijk te worden dat heel veel mensen daar graag over lezen.

Zo krijgen we momenteel maandelijks zo’n 5500 bezoeken op deze site, in totaal bijna 40.000 sinds de start. Via de RSS-feed en gratis e-mailabonnementen volgen nu al zo’n 90 mensen de nieuwste artikelen op SuikerWijzer. Bovendien blijkt uit de honderden reacties die we hebben mogen ontvangen dat dit onderwerp veel van jullie bezighoudt en onze teksten door jullie gewaardeerd worden. We danken jullie hartelijk voor alle feedback, blijf die vooral geven!

Wij gaan lekker door met geen suiker eten en daarover schrijven op deze plek. Heb je nog behoefte aan bepaalde onderwerpen of heb je ideeën voor verbeteringen aan deze website? Laat het weten in de reacties hieronder of stuur een berichtje via ons Contactformulier.

Ten slotte hebben we nog onderstaande boodschap voor al onze lezers:

Ik neem dus aan dat er tenminste drie groepen mensen zijn: mensen die wel een suikerdip krijgen en dat weten, mensen die geen suikerdip krijgen en mensen die er wel een krijgen, maar zich daar niet van bewust zijn. Voor twee van die groepen zal ik hieronder uitleggen hoe het zit en wellicht hebben de mede-suikerdippers onder jullie er nog iets aan om andere ongelovigen hiernaar te verwijzen

Hoe het werkt

Als ik suiker at, bijvoorbeeld een reep chocola of een stuk taart, leverde dat een korte energiepiek op, die bij mij doorgaans misschien een kwartiertje duurde, soms nog korter. De oorzaak van die suikerpiek is dat geraffineerde suiker kort na het eten ervan in je bloed terechtkomt. De bloedsuikerspiegel stijgt tijdelijk heel snel, wat een extra energiek gevoel geeft. Dit in tegenstelling tot complexe koolhydraten zoals in volkoren producten: deze koolhydraten worden langzaam verteerd, waardoor de energie veel gelijkmatiger in je bloed terechtkomt en geen enorme piek oplevert.

In ons dagelijks leven doen wij doorgaans niets met zo’n extra energiestoot. Daarom geeft de alvleesklier een dosis insuline zodat het teveel aan suiker in het bloed sneller wordt opgenomen in de lichaamscellen. De bloedsuikerspiegel daalt daardoor weer. Hoe sterk die daalt, wisselt blijkbaar per persoon. Bij Anna en mij daalde de bloedsuikerspiegel na de suikerpiek zodanig, dat we er een vermoeid en slap gevoel van kregen, dat veel langer duurde dan die snelle suikerpiek: de suikerdip.

Geen suiker = geen dip

De oplossing is inderdaad zo simpel voor ons: door geen geraffineerde suiker te eten, hebben we ook geen last meer van de bijbehorende suikerdips. Sinds wij alleen nog maar producten zonder geraffineerde suiker eten, bestaat mijn dag niet meer uit een aaneenschakeling van korte pieken en lange dalen in mijn energieniveau, maar voel ik mij veel constanter energiek. Behalve dat dit veel fijner voelt, geloof ik dat ik op deze manier mijn lichaam veel minder zwaar belast nu al dat geschommel verdwenen is.

Verborgen suikerdip?

Ik vraag me regelmatig af hoeveel mensen last hebben van zo’n suikerdip, maar het niet beseffen. Sommige mensen denken dat dergelijke dagelijkse inkakmomenten bij het leven horen, anderen proberen die momenten weg te drinken met sloten koffie en veel mensen gaan simpelweg zoetigheid eten als ze een energiedip voelen. Wat bij mensen zoals Anna en ik weer zou leiden tot nog meer energiegebrek, hoe tegenstrijdig dat ook lijkt.

Wij zijn benieuwd naar jullie ervaringen. Ben jij vaak vermoeid en heb je daarbij nog nooit aan je suikerinname gedacht? Leef jij ook energiek en zonder suiker? Hoe kijk je hier tegenaan als je zelf geen suikerdips kent?

Toch weer chips?

Jazeker: een maand na afloop van ons experiment werd ik nieuwsgierig. Ik wilde graag weten of ik na ruim twee maanden zonder chips nog dezelfde beleving zou hebben bij chips, dezelfde smaak en voldoening. Stoppen met suiker zorgde ervoor dat mijn smaakvermogen beter werd en extreem zoet me minder bevalt, dus ging ik onderzoeken wat stoppen met chips met me had gedaan.

Ik kocht één zak van mijn eens geliefde paprikachips om deze helemaal leeg te eten, ongeacht hoe het me zou bevallen, om heel bewust elke sensatie vast te kunnen leggen. Aangezien ik net twee maanden probleemloos chipsvrij was geweest, vreesde ik niet dat ik weer in mijn oude chipsgewoonte zou terugvallen.

Bevindingen

Door zeer bewust bezig te zijn met het eten van de chips i.p.v. ze gedachtenloos bij de tv naar binnen te proppen, ontdekte ik een aantal dingen.

• De neiging om toch gedachtenloos door te blijven eten wordt bij de eerste happen al geactiveerd, mogelijk doordat chipsfabrikanten zout en vet (en vaak ook suiker) in de ideale combinatie mixen om je hersenen naar meer te laten snakken.
• De chips geven een vettig gevoel in mijn mond, wat ik eigenlijk niet prettig vind.
• Ik krijg er een rare nasmaak van, waarvan ik me voorheen nooit bewust was.
• Ook levert het een vol gevoel op, dat onnatuurlijk en vervelend aandoet.
• Ik voelde dat ik niet echt genoot: het voelde meer alsof er kunstmatig werd ingespeeld op het genotscentrum in mijn hersenen. Geen werkelijke voldoening dus.
• Dat chips door veel vet, zout en calorieën ongezond zijn, vond ik veel storender dan voorheen. Het eten van de chips stond me mede daardoor behoorlijk tegen.

Mijn conclusie is dat ik niet het gevoel kreeg dat ik de controle had over wat ik at, maar dat de chips de controle over mij hadden. Dat is een sensatie die ik niet wil hebben, ook omdat het me doet denken aan mijn suikerverslaving van voorheen. Ook al denk ik dat ik niet verslaafd was aan chips, lijkt het spul zo in elkaar te zitten, dat je ervan blijft eten als je niet nadenkt, zelfs als je het een tijd niet op hebt. Nee, bedankt!

Waarom geen chips?

Wij hadden geen goed gevoel bij het idee dat we vaker chips waren gaan eten. Als je stopt met roken wil je dat ook niet compenseren met een paar glazen bier per dag, zo wilden wij ook niet de ongezonde suiker vervangen door ongezonde chips, ook al lijkt ons 200 gram chips per week nog altijd veel minder slecht dan een kilo suiker per week.

Iedereen weet dat chips erg vet zijn en dus niet zo gezond. De paprikachips die ik at, worden volgens het etiket bereid in zonnebloemolie, in de hoop dat klanten dat zien als een pluspunt. We kwamen echter nadrukkelijke berichten tegen dat zonnebloemolie helemaal niet geschikt is voor verhitting omdat het daarmee schadelijk kan worden voor je lichaam. Aangezien chips geen rauwe aardappelen zijn, ligt het voor de hand dat de gebruikte olie wel degelijk gefrituurd/verhit is.

Daarnaast proberen voedselfabrikanten vaak de ideale combinatie van vet, zout en/of suiker in hun producten te stoppen die de hersenen in zulke mate bevalt, dat ze er steeds meer van willen. Wij worden liever niet onderworpen aan zulke tactieken.

De uitdaging: 30 dagen zonder chips

We wilden dus kijken of we die chips nou echt zo graag wilden en besloten het te testen. Als we normaal gesproken na een week weer een nieuwe zak chips wilden (Anna at ze iets minder frequent), moest 30 dagen geen chips eten een goede indicatie zijn van onze werkelijke behoefte.

Op 11 mei aten we nog chips, dus besloten we ons plan vanaf 12 mei direct in te zetten. Na een week was ik me inderdaad bewust van de behoefte om weer een zak chips te halen, maar omdat ik vol overtuiging de uitdaging aan was gegaan, heb ik dat natuurlijk niet gedaan. Daarna viel het me erg mee hoe vaak ik eraan dacht. 11 juni ging ongemerkt voorbij en ergens rond 20 juni bedachten we: hee, we hebben die 30 dagen allang gehaald!

Makkelijk zonder chips

We bleken dus moeiteloos zonder chips te kunnen, wat ons de sterke indruk gaf dat we geleid werden door het licht verslavende effect van de zout-vetcombinatie in de chips, in combinatie met de onbewuste neiging tot compenseren voor het aan de kant zetten van suiker, vooral in de beginfase en later mogelijk uit gewoonte.

Anna en ik merkten allebei dat we ook geen behoefte meer voelden aan chips nadat die dertig dagen ruim waren verstreken. Toch zit er nog een staartje aan dit verhaal, daarover meer in dit artikel.

Ik was dus zeker niet van plan om het antwoord op die vraag te gaan ontdekken, maar kwam er onverwacht toch achter. Zelfs als ervaren suikerontwijker kun je er soms toch blijkbaar niet aan ontkomen. Bij vrijwel alles dat ik buiten de deur eet, vraag ik specifiek of er geen suiker in zit, maar soms ligt het zo voor de hand dat het suikervrij zal zijn, dat ik dat niet doe.

Zo ook in een restaurant in Londen, waar ik na het diner een cappuccino bestelde, zoals ik wel eens vaker doe. Een mooie kop, rijk bedekt met melkschuim en bestrooid met een laagje pure cacao werd me voorgezet. Dacht ik, want toen ik uit gewoonte een hapje uit het melkschuim met cacao nam, proefde ik een enorme zoetgolf. Blijkbaar hadden ze i.p.v. pure cacao iets als gebrande suiker over het melkschuim gedaan.

Ik schrok van de intensiteit van zo’n theelepeltje schuim met een miniem laagje suikerspul. Ongeveer wat ik zou hebben geproefd als ik een jaar geleden in één hap twee Marsen in mijn mond had gestopt, denk ik, en dat had ik toen ook niet zo prettig gevonden.

Vies dus en véél te sterk, maar aan de andere kant wel leuk dat mijn vraag in elk geval beantwoord is. Ik had best verwacht dat suiker me nu wat sterker zou smaken, maar dit was veel extremer en onsmakelijker dan ik dacht.

Deze ervaring bevestigt voor mij hoe mijn smaak voorheen was afgestompt door het eten van veel suikerproducten. Een jaartje terug had het me niets gedaan: ik zou wel iets zoets hebben geproefd, maar meer op de achtergrond en niet zo’n zware, overheersende smaak. Waarschijnlijk is dit moeilijk te geloven voor lezers die nog gewoon suiker eten (of lezers die mij wel eens hebben zien snoepen ), maar ik ben ervan overtuigd dat voor mij (en waarschijnlijk meer mensen) suiker een enorm afstompende werking heeft gehad op de smaakbeleving en dat ik zonder suiker veel makkelijker kan genieten van eten.

Lage Vuursche

Dit pannenkoekenrestaurant ligt in de bossen van Lage Vuursche en staat op de hoek van een straat vol met pannenkoekenhuizen. Een heel apart gezicht. Dit restaurant bestaat al meer dan 45 jaar en maakt pannenkoeken op ambachtelijke wijze. Ze zijn inderdaad erg lekker, een aanrader! Ze hebben bovendien genoeg keuze in het beleg zonder suiker. Er was een prettig terras waar je met lekker weer goed kan zitten eten. Het personeel was vriendelijk en redelijk snel.

Opletten
Let dus wel op als je ergens pannenkoeken gaat eten, het ene restaurant gebruikt wel suiker in het beslag en de ander niet. Ook als je zelf pannenkoeken maakt met een pakje pannenkoekenmix moet je opletten. In sommige soorten zit namelijk ook suiker. Op zo’n pak staan altijd de ingrediënten aangegeven, dus even checken kan geen kwaad. Pannenkoeken zonder suiker zijn evengoed erg lekker!

Navraag

De website gaf aan dat zij vlees van de biologische slager halen en werken met zo kort mogelijke aanvoerlijnen voor hun verse producten. Daarom leek ons de kans groot dat ze wel bereid zouden zijn om voor ons tweetjes suikervrij te koken. We belden vóór de dag waarop we wilden komen, zodat men eventueel tijd had om eventuele maatregelen (bijvoorbeeld inkopen) te nemen. Aan de telefoon kregen we te horen dat dat geen enkel probleem zou zijn, dus reserveerden we een tafel. 

Het restaurant

Het interieur

We werden ontvangen door de eigenaar zelf, die toen we eenmaal zaten direct navroeg welke twee van het gezelschap van vier suikervrij wilden eten. Restaurant Meneer Buscourr is van een woonhuis omgetoverd in een rustig restaurant met een ruime indeling, prettig voor een beetje privacy aan tafel.

De eigenaar was ook onze kelner en kwam enthousiast over. Het is leuk dat hij het huiskamergevoel probeert te behouden door de bestellingen gewoon te onthouden i.p.v. te noteren. Dat kan tot gevolg hebben dat hij nog even komt verifiëren of hij het juist had. Vreemd genoeg leverde dat bij de voorgerechten toch nog eenmaal een fout op, maar het geserveerde gerecht bleek ook welkom bij mijn vader.

Het suikervrije diner

Onze suikervrije wens leverde inderdaad geen problemen op. We konden bijna alle gerechten van de niet al te uitgebreide kaart bestellen, op de zoete nagerechten na. Bij twijfel ging onze gastheer direct bij de kok informeren.

Na een heerlijk voorgerecht, broodje en aspergesoepje van het huis en hoofdgerecht kregen we te horen dat de kok ook gezorgd had voor de mogelijkheid van een suikervrij dessert dat niet op de kaart stond, speciaal voor ons. Een lekker alternatief voor de suikerdesserts: verse zomervruchten met geslagen room.

Een lastig punt bij eten in een restaurant is de suikervrije drankkeuze. Wij drinken geen wijn (schijnt overigens vaak ook suiker aan te worden toegevoegd!), dus dan kom je al snel op sapjes of water uit bij het eten. Helaas had Restaurant Meneer Buscourr geen verse sappen in het aanbod, dat zou een fijne toevoeging zijn.

Een positieve ervaring dus voor ons: heel lekker suikervrij eten in een prettige ambiance, alleen zal de prijs niet voor iedereen even aantrekkelijk zijn.